TEL 073 521 54 24
Psychologenpraktijk Rosmalen

Mijn naam is Frank Feijen (1956) ik ben gz (gezondheid) psycholoog, eerstelijns-, kinder en jeugdpsycholoog en lichaamsgericht werkend psycholoog (NIP). Mijn psychologenpraktijk is gevestigd in Rosmalen. Jongvolwassenen vanaf 18 jaar en volwassenen kunnen in mijn praktijk terecht met hun hulpvragen.

Stress LESSen

Actieve thema-avonden voor ieder die stress en spanning in zijn of haar leven de baas wil blijven.

Iedereen kent ze, de signalen en symptomen die ontstaan als stress en spanning op gaan lopen. Niet direct iets om van te schrikken, maar wanneer het je te veel gaat bepalen en hinderen, is het wel fijn als je weet wat je kunt doen.

Voor psycholoog Frank Feijen en fysiotherapeut Joop Fiedler gaf dit de aanleiding thema-avonden te ontwikkelen voor ieder die meer zicht en invloed wil op zijn of haar stress–en spanningsmechanismes.

Mindfulnesstraining op 15 januari 2019 van start!

Mindfulness of aandachtgericht zijn is een manier van omgaan met jezelf en met de wereld om je heen waarbij je, je aandacht doelbewust richt op je ervaringen in dit moment, en hier zo min mogelijk over oordeelt.

Mindfulness of aandachtgericht zijn kan een manier van leven zijn of worden. Het is een vaardigheid die je kunt oefenen.

De training bestaat uit 7 (dinsdag) avonden van 2 uur en een stilteochtend op zondag 10 maart 2019.

De training start op dinsdag 15 januari 2019.

Lees meer

Verdiepingsavonden

Na de mindfulnesstraining heb je voldoende bagage om thuis te blijven oefenen. Maar soms kunnen de beslommeringen van de dag je opslokken. Verdiepingsavonden zijn prettige momenten om hier weer even bij stil te staan. En samen met andere deelnemers van de training een moment te hebben om weer stil te staan bij het nu.

Komende verdiepingsavonden 2019:

  • 14 januari
  • 11 februari
  • 11 maart
  • 8 april
  • 20 mei

 

Pilot zorgclustermodel

Psychologenpraktijk Rosmalen doet mee met een pilot naar het Zorgclustermodel. Op dit moment bestaat er in Nederland soms nog onvoldoende helderheid over de relatie is tussen je zorgvraag en behandeling en de kosten ervan. Dat is jammer. Want als we dat wel kunnen zien, kunnen we met zijn allen de zorg effectiever maken, de kosten beter beheersen en zo de zorg voor zoveel mogelijk mensen bereikbaar houden.

De nieuwe basis: het zorgclustermodel

Behandelaren, ggz-instellingen en zorgverzekeraars werken samen met de Nederlandse Zorgautoriteit aan deze nieuwe manier om je zorgvraag, je behandeling  en de kosten daarvan te bepalen. Centraal staat het zogenoemde zorgclustermodel. Dat heeft 21 zorgclusters die ieder een zorgvraag voorstellen.

Het zorgclustermodel is gebaseerd op een in Engeland gebruikt en erg succesvol model. De NZa neemt het idee over, maar past het wel aan op onze Nederlandse situatie.

Psychologenpraktijk Rosmalen helpt mee om het zorgclustermodel te testen door de soorten zorgvragen die hij/zij krijgt in kaart te brengen.

Tijdens de intake zal ik de deelname aan deze pilot nogmaals bespreken.

Je gegevens worden geanonimiseerd aangeleverd. Mocht je toch bezwaar hebben tegen deelname, geef dat dan aan tijdens de intake. We vullen dan samen een privacyverklaring in.

Samen spelen met je kind

december 18, 2018

 

 

 

 

 

 

 

 

Summary: When parents play with their child, their brains show similar bursts of brain activity. The activity is linked to their baby’s attention patterns, and not their own, researchers report.

Source: PLOS.

When infants are playing with objects, their early attempts to pay attention to things are accompanied by bursts of high-frequency activity in their brain. But what happens when parents play together with them? New research, publishing December 13 in the open-access journal PLOS Biology, by Dr Sam Wass of the University of East London in collaboration with Dr Victoria Leong (Cambridge University and Nanyang Technological University, Singapore) and colleagues, shows for the first time that when adults are engaged in joint play together with their infant, their own brains show similar bursts of high-frequency activity. Intriguingly, these bursts of activity are linked to their baby’s attention patterns and not their own.

The authors simultaneously recorded electroencephalography (EEG) data from 12-month-old infants and their mothers when they were playing separately or together with toys. “Most infants spend the majority of their waking hours in the company of others. But almost everything we know about early learning in the brain comes from studies looking at individual baby brains in isolation,” said Dr Wass, lead author on the study. “By recording activity in a baby’s brain and their mother’s brain at the same time, we were able to see how changes in their brain activity reflected their own or each other’s behavior while they were playing together.”

baby and parent in eeg caps

This is a parent and child participating in the study. NeuroscienceNews.com image is credited to Kaili Clackso.

“We know that, when an adult plays jointly together with a child, this helps the child to sustain attention to things,” he continued. “But until now we haven’t really understood why this is. Our findings suggested that, when a baby pays attention to things, the adult’s brain tracks and responds to her infant’s looking behavior – as if her infants’ actions are echoed in the parent’s brain activity. And we also found that, where the parent’s brain is more responsive to the child, the child sustains their attention for longer.”

Dr Leong, senior author on the study, said, “Our project asks more questions than it answers. We don’t know, for example, whether some parents are more responsive to their babies than others – and if so, why. And our study just looked at mums, so we don’t know whether mums and dads may be different in how they respond neurally to their babies. Our findings are exciting, but there is a lot more to investigate about how, exactly, this type of neural responsiveness by parents may help young children to learn.”

lees meer

Vriendelijkheid is de taal die iedereen verstaat

december 18, 2018

 

 

 

 

 

 

 

 

Je kunt alleen met het hart echt zien 
Wat essentieel is is onzichtbaar voor het oog 
(Uit De kleine prins van Antoine de Saint Exupery)

Zelfkritiek is een hardnekkig probleem. Veel mensen hebben de neiging om in allerlei situaties onvriendelijk en kritisch op zichzelf te reageren. “He, let nou toch eens op! Doe eens wat beter je best! Wat ben je toch weer onhandig!”. Of: “Stom dat je nu zo moe bent. je hebt alles weer niet goed gepland!” Enzovoorts.

Soms hebben we het maar nauwelijks door, omdat het zo automatisch is geworden. Soms heb je daar een ander voor nodig. Ken je dat, dat je met iemand praat en dat die ander tegen je zegt: Goh wat ben je hard voor jezelf? Als je het hardop onder woorden brengt valt het opeens op.

Zelfkritiek is soms ook goed bedoeld. Je probeert jezelf op die manier tot ander gedrag te brengen, jezelf te vermannen, te groeien. Maar werkt het wel echt?

Zelfkritiek kost veel. Het maakt je moe, stresserig, fysiek gespannen. Het versmalt je aandacht zodat je alle goede kanten van jezelf niet meer ziet.  Het ondermijnt je stemming en je vermogen om te genieten.

Er kunnen verschillende aanleidingen voor zijn. De dingen gaan niet zoals je wil, je hebt lichamelijke of geestelijke klachten, je hebt griep terwijl je het druk hebt, je floept er in gezelschap iets raars uit, je hebt voor aap gestaan. Je voelt je eenzaam of je hebt teveel werk. Je hebt pijn. Wat dan ook… Alles kan aanleiding geven tot een steek van zelfverwijt.

Zelfkritiek en dergelijke maken het vaak alleen maar erger. Je maakt het erger door er iets aan toe te voegen: bitterheid, niet accepteren van de situatie, boosheid, verzet. Soms ben je door de zelfkritiek zo van slag dat je de meest wijze aanpak niet voor elkaar krijgt.

Een voorbeeld. Iemand vertelde me eens dat ze iets heel onaardigs had gezegd tegen haar dochter. Ze was zo geschrokken van zichzelf en voelde zich zo schuldig dat ze op haar slaapkamer ging liggen kniezen en zich erg chagrijnig voelde. En…. ze kon het niet opbrengen om naar haar dochter te gaan en het goed te maken…. ook die bleef met een rotgevoel zitten.

Hoe moet je er dan wel mee omgaan? Wat heb je nodig als je je zo voelt?
Hoe moet je met jezelf omgaan als je je rot voelt, als je gefaald hebt, als je voor schut hebt gestaan, als je ziek bent? Bij een ander zou je misschien goed weten wat je te doen staat. Je zou misschien medeleven tonen, je zou de ander troosten, geruststellen, zeggen dat iedereen wel eens zo iets meemaakt. Je zou proberen met warme gevoelens de pijn van de ander te verlichten.

Kun je dat medeleven en die liefde ook aan jezelf geven? Is die warme, meelevende, liefdevolle en begrijpende houding niet precies dat wat je zelf ook nodig hebt?

Het helpt als een ander je zo steunt. Maar dat is niet de enige manier!

Je kunt het ook zelf doen! Je kunt jezelf in plaats van veroordelend ook waarderend tegemoet treden, je kunt jezelf in plaats van verwijt steun geven, en je kunt jezelf alle goeds toewensen.

Geef jezelf warmte, steun en liefde. Geef zelfcompassie. Benader jezelf met een houding van waardering, alsof je kostbaar bent en liefde, steun en medeleven verdient. Je bent een werk-in-uitvoering, net als iedereen. Je bent niet klaar en hoeft ook niet perfect te zijn. Je hoeft die warmte niet eerst te verdienen. Begin er nu mee.

Zelfcompassie moet je leren. Er zijn langere, 8 weken durende programma’s voor om dit te ontwikkelen en die zijn super zinnig. Zie ook de verderop genoemde site. Maar je kunt ook meteen nu beginnen met het trainen van een houding van liefde en mededogen voor jezelf. Hieronder staan twee oefeningen die je nu kunt gaan doen.

Oefening 1 Zelfcompassie (eerstehulpoefening):
Stap 1: Waarnemen. Merk op dat je het moeilijk hebt, dat je een onprettig gevoel hebt, bezorgd bent, pijn hebt.
Stap 2: Erkennen. Herinner jezelf eraan: Dit is een pijnlijk moment. Dit is pijn.
Stap 3: Medemenselijkheid erkennen. Herinner jezelf eraan: Ik vermoed dat andere mensen ook deze pijn hebben.
Stap 4: Zelfcompassie oproepen. Wens jezelf iets toe: Laat ik vriendelijk voor mezelf zijn. Laat ik van mezelf houden. Laat ik goed voor mezelf zorgen.
Opmerking: Dit is een oefening om onmiddellijk te doen wanneer je merkt dat je het zwaar hebt. Pas hem onmiddellijk toe, wacht liever niet! Zo maak je er een gewoonte van jezelf op pijnlijke momenten alle goeds toe te wensen.
Deze oefening wordt sterk ondersteund als je op andere momenten in je formele meditatie aandacht schenkt aan liefdevolle vriendelijkheid en mededogen, voor anderen en voor jezelf. Bijvoorbeeld met de volgende oefening:

Oefening 2 Trainen van zelfcompassie (formele oefening):
Stap 1: Neem een minuut of 10-15 voor deze oefening. Eerst richt je enkele minuten je aandacht op je ademhaling, en vervolgens enkele minuten op je lichaam.
Stap 2: Dan breng je een hand naar je borst, ongeveer waar je hart zit, en je legt de andere hand daarop.
Stap 3: Voel de aanraking van je hand op je hand, en van je hand op je borst. Voel de druk, zacht of iets steviger. Voel de warmte van je handen, van de bovenste hand, van de onderste hand. Voel die warmte op je borst. Voel je handen ligt bewegen op het ritme van je adem.
Stap 4: Terwijl je zo je handen op je borst houdt, noem je in gedachten lichtjes enkele wensen, voor jezelf: Ik wens mezelf ……
Kies hiervoor die woorden die jou passen. Je kunt de wensen aanpassen aan de specifieke situatie.
Klassieke wensen zijn: Ik wens mezelf geluk. Ik wens mezelf gezondheid. Ik wens mezelf vrijheid van leed en pijn. Ik wens mezelf liefde.

Wil je meer weten over zelfcompassie, ga naar de website van Chris Germer:www.mindfulselfcompassion.org
Kindness is the language that the deaf can hear and the blind can see 
Mark twain

© 2018 Hende Bauer/Centrum voor Mindfulness Den Haag, alle rechten voorbehouden

Door Hende Bauer van het Centrum voor Mindfulness Den Haag, www.centrummindfulness.nl.

lees meer

Het is de tegenwind die de vlieger doet stijgen

december 18, 2018

Zelfcompassie (volgens Kristin Neff)

Wie een teer hart heeft,
moet ook een sterk hart hebben;
anders heeft hij geen van beide
 

(Julius Langbehn)
Met een tevreden zucht nestel ik me op het balkon, een kop koffie en een spannend boek bij de hand. Eindelijk. De eerste vakantiedag. Mijn werk afgesloten, de was gedaan. Ik ben moe en echt aan rust toe. Heerlijk die stilte, wat fluitende vogels. Ik zucht nog eens voldaan: Aaah!
En juist op dat moment, terwijl ik net zucht van tevredenheid, een scherp snerpend geluid: Ieeieeeieeieeeeieeh!!!!!!!! De achterbuurman met een tegelsnijder… En even later: Broeemoeemmoeemhh. Iemand een paar huizen verderop met een tuinstofzuiger (wist jij dat die dingen bestaan?).
Daar ging mijn rust. Sindsdien zijn heel wat zonnige dagen hier (inderdaad, hartje Den Haag) zo verlopen: borende, schurende, geluiden van mensen die aan huis en tuin werken; rockfeesten op een naburig plein; een beeldhouwende buurvrouw met een beitel.Het valt niet altijd mee: op kleine en op grotere schaal: Pijn, verlies, verdriet zijn onvermijdelijk. In ieder mensenleven doen deze zich voor.[Overigens geldt dat ook voor geluk, genieten en schoonheid. Ook het mooie is onontkoombaar! Het enige is dat we dit soms missen er geen acht op slaan, omdat we in beslag worden genomen door onze sores.]Als we hier niet goed mee omgaan, vergroten we het probleem. In het onbewust “onwijs” omgaan met pijn en leed, kunnen we ons verharden, kunnen we ons geïsoleerd en afgesloten, alleen voelen.
Stel je voor, je hebt weinig tijd en je gaat als moeder of vader met je kind snel boodschappen doen in de supermarkt, en je kind krijgt een driftaanval. Het krijst en stampvoet, er is geen land mee te bezeilen. Het voelt alsof iedereen naar je kijkt…

Gevolgen van onze gebruikelijke manier van reageren: Vaak raken we ongemerkt in gedachten verstrikt in kritische en onvriendelijke gedachten, die de stress (ook lichamelijk) vergroten; we dreigen onszelf te isoleren en af te sluiten van onze omgeving en alleen of minder verbonden te voelen; we kunnen in een tunnelvisie terechtkomen waardoor we minder open staan voor wat er wel mooi en fijn is in ons leven – en waardoor we kansen en mogelijkheden over het hoofd zien.

Er bestaat een tegengif tegen de problemen die kunnen ontstaan als we onwijs omgaan met pijn en verdriet. Compassie en zelfcompassie.

Wat is compassie? Compassie is het vermogen om op pijn te reageren met bewustzijn, erkennend, en tegelijk vriendelijk en warm, betrokkenheid te voelen voor diegene die lijdt. Dit vermogen kunnen we trainen (net als mindfulness, door te oefenen).

Kirstin Neff heeft veel onderzoek gedaan en samen met Chris Germer een mooie training ontwikkeld “Mindful selfcompassion”. Zij verdeelt zelfcompassie in 3 aspecten:

  1. Liefdevolle vriendelijkheid 
    De basisattitude van mildheid, vriendelijkheid en warmte ten opzichte van onszelf en anderen. Deze houding activeert ons lichamelijke zorgsysteem, een systeem dat stress kalmeert, ons ontspant en de afgifte van oxytocine (“knuffelhormoon”) stimuleert. Dit helpt ons om energie op te laden, en geeft weer veerkracht.
  2. Common humanity – Medemenselijkheid
    Ieder mens zal moeilijkheden, pijn, frustratie en verdriet ervaren. Er is veel waar we geen controle over hebben. Er komen dingen op ons pad waar we niet om hebben gevraagd, dat we allemaal te maken krijgen met teleurstellingen, verlaten worden, ziekte, verlies en dood. Dit beseffen, dit erkennen, helpt ons om een gevoel van verbondenheid te ervaren, ook als er moeilijkheden zijn. Het gevoel van verbonden zijn, helpt, net als de liefdevolle vriendelijkheid, om ons verbonden te voelen en niet te isoleren.
  3. Mindfulness 
    Het vermogen aandacht in het hier en nu te vestigen, en om de aandacht te verbreden, panoramisch uit te breiden (in tegenstelling tot de tunnelvisie die we soms krijgen als we gespannen zijn). Het vermogen om op te merken dat we iets nodig hebben.
Alle drie zijn ze belangrijk. Alle deze drie aspecten zijn belangrijk en nodig voor (zelf-)compassie: zonder liefdevolle vriendelijkheid wordt het heel cognitief en ontbreekt de warme, betrokken toon; zonder medemenselijkheid kun je jezelf isoleren en het contact met anderen gaan mijden; zonder mindfulness verlies je je vermogen bewust te reageren.Steun vanuit de wetenschap:
Het blijkt dat mensen die meer zelfcompassie hebben, ook vriendelijker en meelevender omgaan met andere mensen. Ook blijkt dat zelfcompassie helpt om beter met tegenslagen om te gaan, en in die zin beter is dan zelfvertrouwen! Zie voor meer hierover onderstaande leestips.Leestips
Chris Germer (2012) Mindfulness en zelfcompassie
Kirstin Neff (2011) Zelfcompassie
 Het is de tegenwind die de vlieger doet stijgen
Chinese wijsheid  
© 2018 Hende Bauer/Centrum voor Mindfulness Den Haag, alle rechten voorbehouden

Door Hende Bauer van het Centrum voor Mindfulness Den Haag, www.centrummindfulness.nl.

lees meer